Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2017

"Η γενιά μου"-Πρωτοδημοσιεύτηκε στο tetartopress.gr

Είδα  την  γενιά  μου  να  κόβεται  σε  κομμάτια. Λωρίδες  ψυχής
να  αναβλύζουνε  αίμα και  εσύ  πατέρα  κάθεσαι  σε  μια  γωνιά
του  σπιτιού  και  πίνεις   «άψυχο»  αλκοόλ. Για  να  ξεχάσεις  τις
συμβουλές  που  μου  έδινες  ,όπως  και  οι  υπόλοιποι  σαν  εσένα.
Για  το  μέλλον, και  ένα  καλύτερο  αύριο. Απέτυχες!
Μητέρα  γιατί  κλαίς  βουερά ;Μου  λες  ότι  είμαι  απαισιόδοξος, και
δεν  πιστεύω  σε  τίποτα. Όχι! Είμαι  ρεαλιστής  και  κυνικός  συνάμα.
Παρασύρθηκα  σαν  κλαδί, όπως  η  γενιά  μου  σε  ένα  ορμητικό  ποτάμι
που  έκβαλλε  στην  θάλασσα. Αναζητώντας  μία  λωρίδα  γης  ώστε  να
ανακαλύψουμε  την  ελπίδα. Μάταια  όμως  για  τους  περισσότερους.
Περιπλέουμε  σαν  συντρίμμια  ναυαγίου.

Και  εσύ  δάσκαλε; Τουλάχιστον  εσένα  σου  είχα  εμπιστοσύνη. Δεν  με
πρόδιδες  όταν  πίστευα  τα  όμορφα  λόγια  σου. Πίσω  απ΄τα  μικροσκοπικά
γυαλιά  σου  έβλεπα  έναν  φίλο. Όμως  είσαι  άνεργος  πλέον. Και  κάθεσαι  κάθε
απόγευμα  σε  εκείνο  το  παγκάκι  παρέα  με  τον  σκύλο  σου.
Είδα  την  γενιά  μου, να  μετράει  πληγές. Να  κοιτάζει  ψηλά  στον  ουρανό, με  κλειστά
μάτια  και  να  γυρεύει  φίλους  στα  άστρα. Όπως  τα  όνειρα  που  με  την  σφεντόνα  παιδιά
στοχεύαμε  ψηλά. Δίπλα  στον  ήλιο, που  τα  σύννεφα  έκρυβαν  λέξεις, εικόνες  και  αισθήματα.
Να μεταναστεύει  ώστε  να  αποκτήσει  εργασία. Έναν  μισθό  αξιοπρέπειας  σε  χώρες, που
δεν  ταξίδεψε  ποτέ  στο  παρελθόν.
Που  δεν  τράβηξε  φωτογραφίες  selfie  μέσα  σε  μουσεία  ή  δίπλα  σε  μνημεία. Που  δεν διασκέδασε  σε  χώρους  αναψυχής. Παρά  περιμένει  στην  «ουρά», ώστε  να  μοιράσει
φωτοτυπίες  βιογραφικών  νωρίς  το  πρωί.

Η  γενιά  μου..