Δευτέρα, 8 Απριλίου 2019

"Σειχ Σου"-Πρωτοδημοσιεύτηκε στο koukidaki.gr.


Ο  Απρίλιος  ήταν  για  τον  Νίκο, συνυφασμένος  με την  άνοιξη. Λάτρευε στην πόλη του  την  Θεσσαλονίκη, να  απολαμβάνει τις  ομορφιές  αυτής  της εποχής. Ειδικότερα  η  αγαπημένη  του  συνήθεια, δεν  ήταν άλλο απ’το να  πραγματοποιεί  περιπάτους  κάθε  Σαββατοκύριακο  στο  μεγάλο δάσος του  Σέιχ  Σου, που  περικύκλωνε με  περισσή  γοητεία  την  νύφη  του Θερμαϊκού.
Απέβαλε κάθε χαρακτηριστικό  που τόνιζε  την  ταυτότητα  του, ως πολίτης  και μετατρέπονταν  σε έναν  ανέμελο  διαβάτη  μιας  έκτασης, που  χάριζε ηρεμία  και ψυχική  αγαλλίαση. Το άγχος, η πίεση, τα  προβλήματα  περιχαρακώνονταν  από λίγες  στιγμές  απόδρασης, που  κάθε  σύγχρονος  άνθρωπος  επιδιώκει  μετά βδελυγμίας.
Ανάμεσα  στα  δέντρα  και την  βλάστηση, διέκρινε  όχι ένα απλό οικοσύστημα  αλλά μία  ανεξερεύνητη  μυθική  γη  που  όφειλε  να ανακαλύψει κάθε σπιθαμή της. Διατηρούσε  κλειστό  το  κινητό  τηλέφωνο  του, και  οι μόνοι  ήχοι που διέκοπταν την  απέραντη  ησυχία  ήταν  τα  κελαηδίσματα  των  πουλιών. Όταν  ήθελε να ξεκουραστεί  καθόταν  σε  απόμερα  ξύλινα  παγκάκια, όντας  ευτυχισμένος  που βίωνε τον  επίγειο  παράδεισο, ως  άλλος Αδάμ.
Φυσικά  στην  διάθεση  του, ο  χρόνος  δεν  ήταν  σύμμαχος. Τα  λεπτά  και  οι ώρες, κυλούσανε  χαρακτηριστικά  γρήγορα με  αποτέλεσμα  όταν  άρχιζε να σουρουπώνει  να  νιώθει σχετική  απογοήτευση. Όμως  γρήγορα  επανακτούσε  την θετική  αύρα  στην  ψυχολογία  του, όταν  αντιλαμβάνονταν  ότι  μετά  από λίγες μέρες  θα  επαναλάμβανε  την  αγαπημένη του συνήθεια.

Τρίτη, 26 Μαρτίου 2019

"Δικαίωση".



Μακρύ δρόμο θα διαβούμε. Θα κουραστούμε, θα μας

λοιδορήσουν. Μα τελικά θα γίνουμε η αρχή της δικαίωσης.

"Φτερούγα".


Στα  ταξίδια  σου  έγινα, η  φτερούγα  που έλειπε.

"Ομορφη αυγή".



Όμορφη θα είναι η αυγή που τα λιμάνια θα καίγονται

σαν χαρτόνι. Η προσμονή θα τα σιμώνει, όπως κάθε

ελπίδα που την φωτιά φουντώνει.

"Παράξενη αίσθηση".



Δες τον ουρανό πώς φλέγεται. Μέσα στις σπίθες που γεννιέται

η οργή. Άκουσε την ηχηρή σιωπή του τριαντάφυλλου. Στα

φύλλα του η ομορφιά πλανιέται.

Αρκεί η απόσταση που μας ενώνει, να μην είναι μονάχα ένα

όνειρο. Παρά μια παράξενη αίσθηση.

"Αζήτητα".



Δεν με ψάχνει κανείς. Έγινα στίχος σε χείλη πικραμένα που

Κάπνιζαν ψεύτικους πόθους.

Δεν με ψάχνει κανείς. Είμαι μια τελεία, που απέμεινε για να

τελειώσει μια ευκαιρία.

Δεν με ψάχνει κανείς. Χάθηκα σε δρόμους πολυσύχναστους

που απομονώνονται οι άνθρωποι απ΄την ζωή. Σε σχήματα

αυτοκινήτων και θήκες κινητών τηλεφώνων.

"Πίστη".



Η ευχή σαν ανταριάζει ,θωρεί ένα φώς. Ψηλά στην αχλή του

ουρανού στέκει ένα αστέρι να είναι αλλοτινό.

Μια σκέψη που στο πέρασμα του χρόνου, από πείσμα έγινε

δώρο ακριβοθώρητο. Η πίστη.