Παρασκευή, 20 Απριλίου 2018

"Ελπίζω να γελάς!"-Πρωτοδημοσιεύτηκε στο tetartopress.gr.



Ελπίζω να γελάς! Η μαύρη όψη της καθημερινότητας, γνωρίζεις

πόσο αποκρουστική είναι για την επίθεση της ευτυχίας. Φράχτη

υψώνει στα μάτια μας τα προβλήματα και τις έγνοιες, ωσότου

αντιληφθούμε πόσο ανάγκη έχουμε το χάδι ενός χαμόγελου.

Δύσκολη είναι η στιγμή που προβληματίζεσαι, απ΄τις αδυναμίες

των συνανθρώπων σου. Σε ναυαγό μετατρέπεσαι, που το καράβι

του βούλιαξε στον ύφαλο της κυνικότητας.

Ελπίζω να γελάς! Γιατί το νησί όπου μόνος μοιράζεσαι τις σκέψεις με

την σιωπή είναι η αρχή της ευθείας που ενώνει την αναζήτηση με την

αυτογνωσία. Στο πλήθος των κενών, θα μεταμορφωθεί το «Γιατί» σε

χαμόγελο. Άνεμος θα γίνεις που θα διώξεις το σκοτάδι, ώστε να

ξημερώσει η μέρα.

Ως τον ήλιο, τα κοπάδια με τις ελπίδες σαν πουλιά θα ταξιδέψουν.

Τετάρτη, 4 Απριλίου 2018

Σάββατο, 31 Μαρτίου 2018

"Yπόστρωμα"



Κάτω απ΄τις λέξεις, ονείρου ορέξεις υπάγονται

οι στιγμές που μοιραστήκαμε. Όταν η μέρα, στεγνή

από αίσθημα καταβάλλει τα θέλω μας, όταν στο

υπόστρωμα της μνήμης διαπρέπει δια της απουσίας της

η υπομονή αναμένω ανέκφραστος.

Χαμόγελο ο χωρισμός χαρίζει, στην άδεια μου καρδιά.

Ίσως το αύριο κυνικά προλέγει ως απαρχή, μιας μέρας

που δεν έχει ήλιο μα σύννεφα που προδίδουν βροχή.

Θυμού και λύπης αναπόφευκτη καταφυγή.

"Χριστούγεννα"



Σήμανε η γιορτή, μεγάλη όσο το αγαθό πρόσωπο του θείου

βρέφους στην φάτνη. Μέρες χαράς, μα και περισυλλογής είναι

αυτές που διανύουμε στην ψυχή μας.

Γιατί η γέννηση του καλού, μοιάζει σαν την ανατολή του ήλιου.

Φως πλημμυρίζει την γη, μετατρέποντας το σκοτάδι σε γενναιοδωρίας

χάδι. Οι σκέψεις μας όμως τριγυρνάνε σαν αγέλες, στην ανεύρεση των

μηνυμάτων που εσωκλείουνε τα Χριστούγεννα. Αρχηγός είναι οι αξίες μας

που συνταιριάζονται και φιλόξενη γη τις τρέφει.

Ας είναι λίγες μέρες ικανές, να αποδομήσουνε τα προβλήματα μας. Να τα

μετατρέψουνε σε θετική ενέργεια.

"Φθινόπωρο"



Περιδιάβαινε τα δρομάκια του νησιού, κάθε που η

αύρα του φθινοπώρου αγκάλιαζε την μοναξιά του.

Έτσι αισθανόταν όταν τελείωνε το καλοκαίρι. Η εργασία

του εποχιακή καθώς ήταν, αφορούσε τον χώρο της εστίασης.

Ειδικότερα τους τρείς πιο ζεστούς μήνες του χρόνου, δεν

προλάβαινε κυριολεκτικά να σερβίρει στα μαγαζιά όπου

απασχολούνταν τους τουρίστες.

Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι, επισκεπτόταν τον τόπο όπου είχε

γεννηθεί και ζούσε. Η συνάθροιση αυτή ήταν αρκετή, ώστε για

ένα συγκεκριμένο διάστημα να του προκαλεί ιδιαίτερη ψυχολογική

πίεση και συνάμα παύση απ΄την κύρια ασχολία του.

Αυτή δεν ήταν άλλη απ΄την ζωγραφική. Λάτρευε να χρησιμοποιεί ως

μοντέλο στους πίνακες την φύση. Ιδιαίτερα δε ο συνδυασμός θάλασσας και

ουρανού ήταν ιδανικός ώστε να έχει έμπνευση. Ήταν χόμπι και εργασία, χωρίς

πολλές φορές να τα ξεχωρίζει. Θεωρούσε ότι η «ουσία» στον άνθρωπο, είναι η

απαρασάλευτη προσήλωση σε ότι πραγματικά αγαπάει. Ειδικά δε όταν λειτουργεί

άδολα.

Τα χρήματα που κέρδιζε απ΄τους καλοκαιρινούς μήνες, ήταν αρκετά ώστε να

εκπληρώνει τις υποχρεώσεις του το υπόλοιπο του χρόνου. Το φθινόπωρο όμως

αποτελούσε γι’αυτόν την είσοδο στην μυσταγωγία της αγαπημένης του απασχόλησης.

Το βήμα που επιτάχυνε ακόμα περισσότερο την διαδικασία της διαφυγής, στον πρόναο

της λύτρωσης.

"Ταξίδι"



1) Φόβος

Φόβος η μέρα, μοιάζει να αντανακλά τις επιδιώξεις

σου σαν καθρέφτης του εαυτού. Λίγες οι λέξεις που

αγαπάς να προφέρεις, όταν κολυμπάς στο πέλαγο του νου.

Θρυμματισμένη η σκέψη σαν πιεστεί απ΄τα θέλω, διασκορπίζει

σε πολλές κατευθύνσεις το Εγώ σου.

Αναρωτιέσαι πόσο αδύναμος είναι ο άνθρωπος όταν σταθεί μπροστά

στην θύελλα της εξέλιξης. Διανύει δρόμους ηθικής, όπου συχνά το

σταυροδρόμι τον καλεί να επιλέξει. Ανάμεσα στην λογική και την επιθυμία.

Ξεκίνησες το ταξίδι, μοναχικός διαβάτης μιας αξημέρωτης μέρας στο άπειρο

της νύχτας.

Οδηγός είναι ένα αστέρι, ασθενικό που κατευθύνει την διαδρομή σου.



2) Έκπληξη

Ταχύτητα καρδιάς, πιο γρήγορη απ΄το φώς είναι η λαχτάρα να ανακαλύψεις

το σταυροδρόμι που άνδρα ένα αγόρι μετατρέπει. Λησμονιάς νερό η ανάμνηση

σου αναζητάει καθώς στο διηνεκές του παρελθόντος καρτεράς την λύτρωση.

Σκότωσες στιγμές, που ολίσθαιναν στο κακοτράχαλο μονοπάτι του νου.

Αφορμή γύρευες για να σωπάσεις, σαν το θαύμα στα κελεύσματα της αγωνίας

σου φανερώνονταν.

Όπερ και εγένετο! Η άχλη της μορφής του, θώπευε τις αισθήσεις σου σαν την

μητέρα που στην αγκαλιά της βαστάει το μωρό. Ήταν κλαδί για το δέντρο της

ζωής όπου το αηδόνι κελαηδάει. Φύλλο για να κυλάει μια σταγόνα βροχής, σαν

απέδρασε απ΄τα μαύρα σύννεφα της μιζέριας.

Έμοιαζε ανέκφραστος, και αμίλητος.



3) Χρόνος

Αλήθειας φώς, και στο σύμπαν παιχνίδια μοιράζει ο Χρόνος. Όνομα του ή

δώρο θυμικού είναι το δυσεπίλυτο αίνιγμα της πραγμάτωσης. Και φοβάσαι

να αναμετρηθείς μαζί του, όντας προφήτης της αλλαγής. Εκμυστηρεύεσαι την

«ουσία» σου, και μοιράζεσαι μυστικά που στοίχειωναν το κάστρο που

περιχαράκωνε την ύπαρξη σου.

Αέρας δυνατός η πνοή του, σε αποτρέπει απ΄την προσέγγιση του ειδώλου του.

Χωρίς να αντιληφτείς το πώς, έφθασες στο σταυροδρόμι. Εκείνη την όαση στην

έρημο που σύντομα μόλις πιείς νερό πρέπει να την εγκαταλείψεις πίσω σου.



4) Μονόδρομος

Μονόδρομος φαντάζει στα έγκατα της ψυχής, στην οροσειρά της επιλογής η

απόφαση. Διστάζεις ως ανθρώπινο απομεινάρι διαλεχτής ηθικής να

αποκρυσταλλώσεις το «είναι» που σε βασανίζει ως ενοχή.

Σπόρους κακού αποδιώχνεις απ΄τον κήπο των αισθημάτων σου, με την βοήθεια

των πουλιών που πρόστρεξαν σαν ευχή. Δύσκολος ο δρόμος που θα διαβείς

αλλά το φώς που «λούζει» την καρδιά σου άπλετο είναι θαρρείς. Διαμάντια

σκόρπισε το γυαλί που έσπασε του ειδώλου. Σαν αερικό ξέφυγε απ΄της επιλογής

τον πόνο. Θνητή η φύση σου, μα αθάνατη η σπορά όταν τα θέλω φυτρώσουν και

ο χρόνος θερίσει τις πράξεις σου.



5) Φως

Ελπίδα μοιάζει το φώς ,σαν αφήσεις πίσω σου την νύχτα. Στο ξημέρωμα της

μέρας μωρό γεννιέται ο πόθος για να πράξεις τις αποφάσεις που έλαβες.

Και είναι μακρινό και αφανέρωτο το όνειρο ,που ο ήρωας του φαντάζει ως

μύθος. Ταξίδι στα πέρατα του ονείρου..

"Σκέψεις"



Σκέψεις τα θέλω μου, κομμένα σε λωρίδες

αισθήματος αναβλύζουν απ΄τα τραύματα της

λογικής. Ρυτίδες στο πρόσωπο μου εμφανίστηκαν

τα χαμένα χρόνια της νιότης.

Κυνηγημένος από έγνοιες και διλήμματα, δεν άδραξα

τις χάρες που μου πρόσφερε η νύχτα. Παγιδεύτηκα στον

λαβύρινθο όπου οι σκέψεις χάθηκαν σαν το σκοτάδι

απ΄τον ήλιο.