Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2019

"Λατέρνα"-Πρωτοδημοσιεύτηκε στο Koukidaki.gr.



Το προηγούμενο Σαββατόβραδο, δεν ήταν για τον Μάρκο ένα από τα πιο ευχάριστα. Καθώς επέστρεφε από ένα μπαρ, όπου διασκέδαζε με αγαπημένους φίλους διαπίστωσε ότι μπροστά σχεδόν απ΄την είσοδο μιας κοντινής πολυκατοικίας έλειπε ένα πρόσωπο. Μια αγαπημένη φιγούρα, η οποία ήταν κομμάτι της καθημερινότητας του.

Δεν γνώριζε πώς τον έλεγαν. Ο ηλικιωμένος, με το απλόχερο χαμόγελο και την μεγάλη άσπρη γενειάδα, επί αρκετά χρόνια σκόρπιζε μελωδίες με την λατέρνα που χειριζόταν. Ο συμπαθής μουσικός, είτε με κρύο είτε με ζέστη κάθε μέρα για ορισμένες ώρες επιχειρούσε να επικοινωνήσει με τις περιφερόμενες μοναξιές της πόλης που συνήθως τον προσπερνούσανε αδιάφορα προδομένοι στους φρενήρεις ρυθμούς μιας αποστεωμένης πραγματικότητας.

Ο Μάρκος, ως εσωστρεφής άνθρωπος ,δεν συζήτησε ποτέ μαζί του αλλά βαθιά μέσα στα έγκατα της ψυχής τον ένιωθε σαν στενό φίλο. Έτσι ένιωσε την περιέργεια, να μάθει τον λόγο της απουσίας του. Ήταν δύσκολο βέβαια, γιατί δεν ήξερε που να αποταθεί. Για κακή του τύχη όμως, μια ηλικιωμένη εκείνη την στιγμή άφησε μερικά λουλούδια στην άδεια θέση του κλαίγοντας γοερά.

Το πρόσωπο του συνοφρυώθηκε .Δάγκωσε τα χείλη, και τα βλέφαρα έκλεισαν μονομιάς. Κατάλαβε τι συνέβαινε. Γιατί η ζωή είναι μια διαδρομή, που κανένας δεν μπορεί να προσπεράσει το αναπόφευκτο.

«Αντίο φίλε» και συνέχισε σκυφτός το βάδισμα του, προς το διαμέρισμα του.

Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2019

"Μουσική"-("Δύο άσπονδοι φίλοι")



Ο Νώντας και ο Αγησίλαος, βρίσκονται στον πρώτο όροφο του λεωφορείου παρέα με την Ελπίδα καθώς βρέχει. Ακούνε μουσική, από ένα μικρό ραδιόφωνο και πίνουν καφέ σε πλαστικά ποτήρια.

-Αγησίλαε νομίζω ότι αυτός που διατύπωσε την ρήση «Η μουσική εξημερώνει τα άγρια θηρία» είχε απόλυτο δίκιο. Πόσο αγαλλίαση μπορούν να σου προσφέρουν οι ήχοι της κλασικής μουσικής, που ακούμε στο διαμέρισμα σου.

-Έχεις δίκιο Νώντα. Βέβαια στην εφηβεία μου, ήμουνα λάτρης της ροκ.Beatles,Pink Floyd,Yes,Rolling Stones κτλ. Αλλά δυστυχώς στην οικονομική κατάσταση που βρισκόμαστε δεν δυνάμεθα να έχουμε στερεοφωνικό συγκρότημα.

(Ο συγκάτοικος χαμογελάει.)

-Είμαστε πλούσιοι από συναισθήματα, αλλά φτωχοί από χρήματα. Ουδείς τέλειος στον κόσμο αυτό. Πόσο μάλλον εμείς.

-Η μουσική είναι παρέα, σε όλες τις εκφάνσεις της προσωπικής μας ζωής. Σε ευχάριστες και δυσάρεστες στιγμές. Δεν μπορώ να φανταστώ, πώς θα βιώναμε την απουσία της ως ανθρώπινο είδος.

(Η Ελπίδα γαβίζει, και ο Νώντας την χαϊδεύει.)

-Οι ήχοι ,είτε είναι συνθέσεις οργάνων είτε ζώων, είτε του αέρα που φυσάει αποδεικνύουνε ότι έχουμε άρρηκτο δεσμό μαζί τους, απ΄τα βάθη των αιώνων. Είναι η αγκαλιά της φύσης στα συναισθήματα μας.

Η φωτιά που καίει την ψυχή.

-Ποιητικός ο λόγος σου, και ας μην διατείνεσαι ότι τον κατέχεις. Σε θεωρούσα πιο «πεζό» ως άνθρωπο.

-Πάντα μελιστάλαχτος, όσον αφορά στις κρίσεις σου για μένα.

-Την σκληρή αλήθεια εκστόμισα αγαπητέ μου φίλε.

-Ας είναι. Ως εν γένει καλλιτέχνης ,αδιαφορώ μπροστά στον εν δυνάμει κριτή μου.

(Η Ελπίδα θέλει να παίξει μαζί τους, και δεν τους αφήνει να ολοκληρώσουν την συζήτηση.)

-Τι να κάνω, που η τετράποδη φίλη μας βαρέθηκε τις διαφωνίες που έχουμε και θέλει να σταματήσουμε.

-Η αγάπη μου γι’αυτή, είναι τέτοια που δεν της χαλνάω χατίρι.

Δευτέρα, 21 Ιανουαρίου 2019

"Στο λεωφορείο"-Πρωτοδημοσιεύτηκε στο koukidaki.gr



Η Δανάη είχε μόλις ανέβει στο λεωφορείο. Αισθανόταν κουρασμένη απ΄την εργασία στο γραφείο και κατευθυνόταν στο σπίτι. Όμως ως είθισται ,το μεσημέρι υπήρχε αρκετός κόσμος και η συνύπαρξη αυτή δημιουργούσε αναπόφευκτα προβλήματα. Κρατιόταν απ΄την χειρολαβή, ενώ ο συνωστισμός ήταν αρκετός ώστε να επιφέρει διαμάχες.

-Κυρία μου μην σπρώχνετε.

-Μα τι να κάνω; Σαν σαρδέλες σε κονσέρβα είμαστε.

Λόγω του ψύχους ,τα παράθυρα ήταν κλειστά ενώ μια ηλικιωμένη κοιμόταν στην θέση της. Δύο φίλοι, που επέστρεφαν απ΄το φροντιστήριο ξένων γλωσσών φιλονικούσαν για το ποδόσφαιρο. Η Δανάη, μετρούσε αντίστροφα τις στάσεις που είχανε απομείνει, ώστε να φθάσει στον προορισμό της.

Ευτυχώς ήταν μία ακόμα αλλά η υπομονή της εξαντλούνταν καθώς περνούσαν τα λεπτά. Ένας καλοντυμένος άντρας, έκανε παρατηρήσεις στον οδηγό γιατί το λεωφορείο σύμφωνα με αυτόν είχε αναπτύξει μεγάλη ταχύτητα.

-Σε παρακαλώ άνθρωπε μου. Πρόσεχε λίγο .Δεν συμμετέχουμε σε αγώνα ράλι.

-Να ασχολείσαι με την δουλειά σου. Αλλιώς αν θέλεις, έλα να καθίσεις στο τιμόνι.

Ευτυχώς για την Δανάη, σύντομα κατόρθωσε να αποβιβαστεί. Ένιωσε μεγάλη ανακούφιση. Ήταν ένα ακόμα μεσημέρι, όπως και τα προηγούμενα συνηθισμένα.

Δευτέρα, 7 Ιανουαρίου 2019

Σήμερα στο koukidaki.gr,δημοσιεύεται το κείμενο μου "Νέο έτος"!



Οι δρόμοι αν και βράδυ, θύμιζαν έντονα ημέρα. Κάθε αλλαγή χρόνου, επιφέρει αναπόφευκτα γλέντι, χαρά, αισιοδοξία. Πλήθος κόσμου, κατευθυνόταν σε χώρους διασκέδασης ή και πλατείες ,όπου διάφοροι δήμοι διοργάνωναν εορταστικές εκδηλώσεις. Ανάμεσα στο χαρούμενο κλίμα που επικρατούσε, υπήρχε έντονα η αντίθεση ενός άντρα.

Ένα πρόσωπο συνοφρυωμένο, όπου κάτω απ΄την ζεστασιά του σκούφου και του σακακιού έκρυβε παγωνιά. Ο Τάσος περπατούσε με διάθεση, να ξεφύγει απ΄την μοναξιά του σπιτιού, αλλά σε καμία περίπτωση δεν ένιωθε καλά. Κρατούσε ένα κουτί μπύρας, και το βλέμμα του διαπερνούσε καρδιές και ψυχές, λες και ακτινογραφούσε συμπεριφορές.

Κάποια στιγμή δίπλα από μια βιτρίνα καταστήματος, αντίκρισε έναν ζητιάνο ξαπλωμένο στο πεζοδρόμιο. Καλυπτόταν από κουβέρτες και λίγες εφημερίδες, ενώ η γέρικη κορμοστασιά του, έδειχνε αδύναμη να αντιμετωπίσει τον χλευασμό τριών νεαρών που στεκόταν από πάνω του.

O Tάσος με αποφασιστικότητα, έδιωξε τους ενοχλητικούς επισκέπτες και έσκυψε ώστε να του κρατήσει το χέρι. Πίσω απ΄την γκρίζα γενειάδα του, πρόβαλλε ένα ασθενικό χαμόγελο. Tόσο ώστε να κατορθώσει να ψελλίσει λίγες λέξεις.

«Σε ευχαριστώ». Το νέο έτος φανέρωνε τις προθέσεις του, ώστε να ενώσει σε μια φιλία δύο διαφορετικές ως τότε προσωπικότητες.

Παρασκευή, 4 Ιανουαρίου 2019

"Ιδέα"-"Δύο άσπονδοι φίλοι"



(Ο Αγησίλαος με τον Νώντα, απολαμβάνουν την ηλιόλουστη μέρα έξω απ΄το λεωφορείο ενώ το κρύο είναι τσουχτερό. Η Ελπίδα είναι ξαπλωμένη δίπλα τους.)

-Τι όμορφη μέρα είναι η σημερινή Νώντα! Μετά από αρκετό καιρό, δεν βρέχει ούτε χιονίζει.

-Έχεις δίκιο. Μέχρι και η τετράποδη φιλοξενούμενη μας, δείχνει την ικανοποίηση της με αυτή την εξέλιξη. Όμως τα προβλήματα, παραμένουν στο διώροφο σπίτι μας.

-Μα μόνο δυσκολίες έχουμε να αντιμετωπίσουμε. Δεν εργαζόμαστε, άρα δεν διαθέτουμε χρήματα. Επομένως κάτι πρέπει να κάνουμε άμεσα.

(Επικρατεί παροδική σιωπή. Ο Νώντας βαδίζει μερικά μέτρα, σιωπηλός και σκεφτικός.)

-Μακάρι να ήξερα την απάντηση. Όμως δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα άλλο, απ’το να ελπίζουμε.

-Η αισιοδοξία είναι μια οπτική, ένα συναίσθημα. Όμως αν δεν μετουσιωθεί παραμένει ένας ευσεβής πόθος.

-Ένα μυαλό μπορεί να «σκαρφιστεί» κάποιες ιδέες. Δύο όμως μαζί, ακόμα περισσότερες.

(Ξαφνικά ο Νώντας αγκαλιάζει την Αγάπη, και δείχνει χαρούμενος.)

-Έχω μια πολλή όμορφη έμπνευση.

-Χμμ για να ακούσω.

-Ο χώρος έξω απ΄το λεωφορείο, είναι τεράστιος. Ανεκμετάλλευτος. Γιατί να μην δημιουργήσουμε έναν κήπο, όπου θα ευδοκιμούν οπωροκηπευτικά είδη; Θα καταναλώνουμε, αλλά και θα εμπορευόμαστε ότι παράγουμε. Επομένως θα έχουμε και έσοδα.

-Η πρόταση σου, είναι πολύ ωραία. Πώς δεν την σκεφτήκαμε νωρίτερα;

-Ποτέ δεν είναι αργά. Οπότε σύντομα, πρέπει να καταστρώσουμε το σχέδιο, και να εργαστούμε σκληρά ,ώστε να βρούμε μια διέξοδο απ΄την κατάσταση που έχουμε περιέλθει.

Έσφιξαν τα χέρια, και μετά από πολύ καιρό ένα ασθενικό χαμόγελο φάνηκε να ξεπροβάλλει στο μελαγχολικό τους πρόσωπο.

Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2018

"Η μελωδία της αλληλεγγύης"-28/12/2018

Μεγάλη μου χαρά και τιμή ταυτόχρονα,που απήγγειλα ποίηση στα πλαίσια της εκδήλωσης "η μελωδία της αλληλεγγύης" στην "Αίθουσα Πολιτιστικών εκδηλώσεων" στις 28/12!

Σάββατο, 29 Δεκεμβρίου 2018