"Διαφυγή"-Πρωτοδημοσιεύτηκε στο koukidaki.gr

Ήταν  μία  περίοδος  αρκετά  επίπονη  για  τον  Κύριλλο. Το  πρόβλημα  υγείας, που  είχε  αίσιο  τέλος  για  την  μητέρα  του, την  κυρία  Αρετή  του  είχε  απορροφήσει αρκετό  χρόνο  και  ενέργεια. Η  εγχείρηση  στην  οποία  υπεβλήθη, το  λιγότερο  που  τον  ενδιέφερε ήταν  το  κόστος  της.

Περισσότερο  είχε  έγνοιες  όπως  ήταν  φυσιολογικό, και  γι’αυτό  ήθελε  μία διαφυγή. Αποφάσισε  να  πραγματοποιήσει ένα ταξίδι, όχι  με  κάποιο απ΄τα συνηθισμένα μέσα  μεταφοράς, αλλά με το  μυαλό. Καθώς  βρισκόταν  στο  υπνοδωμάτιο  της  μητέρας  του  στο  σπίτι  της, και  καθόταν δίπλα  απ’το κρεβάτι  όπου  ανάρρωνε έκλεισε  για  λίγο  τα  μάτια.

 Επιχειρούσε, να  πραγματοποιήσει  έναν  μικρό  απολογισμό  των  πεπραγμένων, του  τελευταίου  χρονικού  διαστήματος. Κυρίως  στο  επίπεδο  των  ανθρώπων  που  τον  είχανε  στηρίξει στην  περιπέτεια του. Ο  απολογισμός  ήταν  θλιβερός. Ελάχιστοι.

Πολλούς  μάλιστα  από  αυτούς, τους  είχε συμπαρασταθεί σε αντίστοιχες  περιπτώσεις  στο  παρελθόν. Όμως  γρήγορα  αντιλήφθηκε, ότι  η  ζωή  είναι  αμείλικτη  και  κυλάει  δίχως συναισθηματισμούς. Οι  εμπειρίες  που είχε αποκομίσει, ήταν  ικανές ώστε  να  τον  κάνουν ακόμα  σοφότερο.

"Αλλαγές"-Πρωτοδημοσιεύτηκε στο koukidaki.gr

Η όμορφη και ηλιόλουστη «συμφωνία» της ημέρας, με την ησυχία του τοπίου ήταν η αιτία ώστε να συμπληρώσει τα «κενά» του. Ήταν μεσημέρι Μεγάλου Σαββάτου, λίγες ώρες πριν το χαρμόσυνο μήνυμα της Ανάστασης, και απολάμβανε την μοναξιά του καθισμένος σε ένα παγκάκι κοντά ,σε ένα απόμερο ξωκλήσι που βρισκόταν σε απόσταση μερικών δεκάδων μέτρων απ΄το εξοχικό του.

Είχε «αποδράσει» για μερικές μέρες απ΄την Θεσσαλονίκη, χρησιμοποιώντας το δικαίωμα της «άδειας» που του είχε χορηγηθεί απ΄το γραφείο όπου εργαζόταν. Η άνοιξη δεν ήταν μία κατάσταση που απλά μόνο περιέβαλλε το σώμα, αλλά παράλληλα και το πέπλο αγαλλίασης της ψυχής του. Την είχε ανάγκη καθώς στο πρόσφατο παρελθόν, είχε υποστεί ρήξη σχέσεων με πρόσωπα. Ο χωρισμός με την Άννα δεν ήταν τίποτα άλλο ,απ΄το επιστέγασμα μίας κατάστασης που μετά από δύο χρόνια είχε φθαρεί ανεπανόρθωτα.

Η απομάκρυνση επίσης απ΄το περιβάλλον του, κάποιων «φίλων» δεν ήταν παρά η αποβολή τοξικότητας ουσιαστικά από άτομα, που στην συνείδηση τους είχε ολοκληρωθεί η διαδικασία του δούναι και λαβείν. Ήταν πλέον πιο ώριμος από ποτέ, ώστε να σχεδιάσει μελλοντικές κινήσεις σε διάφορα επίπεδα.

"Ανοιξη"-Πρωτοδημοσιεύτηκε στο logografis.gr

Απ΄το μπαλκόνι του διαμερίσματος που βρισκόταν, προσπαθούσε να τιθασεύσει τις σκέψεις του και να τις προσαρμόσει στην νέα πραγματικότητα που είχε δημιουργηθεί παγκοσμίως. Η πανδημία του κορωνοιου ήταν η αιτία ,ώστε η κυβέρνηση να κηρύξει πολλούς περιορισμούς της κυκλοφορίας .

Ο καιρός όμως θύμιζε αργά αλλά σταθερά άνοιξη. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, μέσα από μια μικρή περισυλλογή, να αναθεωρήσει μέχρι πρότινος παγιωμένες απόψεις .Για το τι είναι η ζωή, πόση ομορφιά κρύβεται σε λεπτομέρειες και πως είναι δυνατόν να υπάρχει καλύτερη επικοινωνία με τους συνανθρώπους του. Γιατί πολλές φορές η αλήθεια είναι μία, και δεν χρειάζεται για λόγους εγωισμού, να επιχειρεί κάποιος να την εγκολπώσει στην δική του προσωπική οπτική.

Ένα χελιδόνι που πετούσε ,τον βοήθησε να αναθαρρήσει. Ένα μικρό χαμόγελο σχηματίστηκε στο πρόσωπο του. «Ελπίδα» αναφώνησε μεμιάς και αντιλήφθηκε δίχως μεγάλο κόπο, ότι η ζωή έχει τα πάνω και τα κάτω της. Μα μετά τον χειμώνα, τον διαδέχεται η άνοιξη.

"Ημίφως"-Απο την συλλογή κειμένων "Λέξεις και εικόνες"

Παρακολουθούσε με ιδιαίτερη προσοχή, το βραδινό δελτίο ειδήσεων ενός ιδιωτικού τηλεοπτικού καναλιού. Η σύζυγος του, είχε έξοδο με τις φίλες της και προσπαθούσε στον ευρύχωρο καναπέ του σαλονιού, να χαλαρώσει λόγω της κούρασης απ΄την πρωινή εργασία.

Η θεματολογία δεν ήταν διαφορετική, απ΄τα συνήθη δεδομένα της καθημερινότητας. Κυρίως δυσάρεστα νέα, ξετύλιγαν αργά και σταθερά το κουβάρι της ενημέρωσης. Προτιμούσε το ημίφως στον χώρο, καθώς τον ηρεμούσε. Ένιωθε ότι η ζωή του ήταν ετερόφωτη. «Συλλάμβανε» τον εαυτό του, να κινείται ως μία σκιά στον ρυθμό της ασφαλούς μονοτονίας του.

Με λίγα λόγια, αναζητούσε έναν κόσμο όπου θα κατέφευγε και θα εντόπιζε τα πλεονεκτήματα της αυτονομίας και ανεξαρτησίας, ως άτομο. Γρήγορα όμως αντιλαμβάνονταν ότι κινούνταν στα όρια της ουτοπίας. Μίας ευφάνταστης προσπάθειας ουσιαστικά ώστε να αναπτύξει τις επιθυμίες του.

Σύντομα το δελτίο ειδήσεων ολοκληρώθηκε, μόλις η παρουσιάστρια ανήγγειλε την επερχόμενη εκπομπή του σταθμού. Δεν είχε την διάθεση άλλο να παρακολουθήσει τηλεόραση. Εξάλλου ήταν η ώρα, για να περιηγηθεί στο Internet.Μια ζωή σε τάξη, που απέκλειε κάθε ενδεχόμενο ανατροπής.

COVID-19 (26/3/2020)

Η απόσταση που τους ένωνε, δεν ήταν ικανή για να σταματήσει τον έρωτα τους. Από τα μπαλκόνια τους, λόγω της απαγόρευσης κυκλοφορίας που επικρατούσε στην Θεσσαλονίκη εξαιτίας της πανδημίας του κορονωιου τα δυο βλέμματα διέσχιζαν σε μια ευθεία την αντίφαση της ιστορίας. Ο θάνατος και η θέληση για ζωή. Αντιλαμβάνονταν βέβαια ότι ο χρόνος είναι αδυσώπητος και προχωράει μπροστά.

Εκτός από τις αναμνήσεις, που έχουν την δυναμική της ανάκλησης. Ο ήλιος του Μαρτίου, δεν ήταν δυνατός και τους έδινε την εντύπωση ότι ήθελε να μιλήσει μαζί τους. Να τους υπενθυμίσει ότι η ζωή, είναι ένας σκληρός αγώνας. Χαιρετούσαν ο ένας τον άλλο. Εκείνη φορούσε μια προστατευτική μάσκα στο πρόσωπο, και δάκρυζε.

«Γιατί στην δική μου γενιά; Γιατί;» μονολογούσε.

Αυτός κάπνιζε και κρατούσε μια ακουστική κιθάρα . Πίσω απ΄τα μαύρα γυαλιά του, δεν ήταν μάτια αλλά πουλιά που ήθελαν να ανταμώσουν τον γαλάζιο ουρανό. Να ξεφύγουν και να κάνουν τον γύρο του κόσμου. Μακριά από κάθε αριθμό που απηχούσε τον θλιβερό κατάλογο των νεκρών απ΄την πανδημία.

Έπαιζε το “Wish you were here” των Pink Floyd. Γιατί ήθελε να την έχει δίπλα του.Αλλά η ιστορία! Τι κύκλους κάνει, και στροβιλίζεται μέσα της η αισιοδοξία, ο θάνατος, η ζωή και ένα αβέβαιο πρωινό. Ως την επόμενη νύχτα που ένα όνειρο θα γεννηθεί στην ανθρωπότητα. Δίχως χθες μα μόνο με αύριο.

"Επανάληψη"-Πρωτοδημοσιεύτηκε στο koukidaki.gr

Ο καιρός ήταν αρκετά ψυχρός, αν και ημερολογιακά η άνοιξη είχε μόλις ξεκινήσει. Το τζάκετ του, ήταν κουμπωμένο μέχρι τον λαιμό και τα χέρια είχανε «φωλιάσει» μέσα στην ζεστή θαλπωρή, που δημιουργούσανε οι τσέπες.

Ουδόλως όμως τον ενδιέφεραν αυτές οι λεπτομέρειες, περισσότερο απ΄την προγραμματισμένη βραδινή έξοδο. Ήθελε να «αποφορτιστεί» απ΄την πίεση της πρωινής εργασίας, και η πιο προσιτή λύση δεν ήταν άλλη απ΄το αγαπημένο του μπαρ. Εκεί σύχναζε τους τελευταίους μήνες ,απ΄την στιγμή που είχε εκδοθεί το διαζύγιο του με την Ελένη. Δεν τον απασχολούσε η δυνατή μουσική ή ο έντονος φωτισμός παρά απολάμβανε την μοναξιά του.

Ειδικά η τελευταία παράμετρος στην εξίσωση της ζωής του, ήταν καλοδεχούμενη. Δεν γνώριζε για πόσο χρονικό διάστημα, θα μπορούσε να τον συντροφεύει. Προς το παρόν όμως βίωνε ,την επανάληψη των ενεργειών του στην καθημερινότητα. Δεν επιδίωκε κάτι διαφορετικό, παρά το γεγονός ότι αυτή η κατάσταση φαινόταν να τον εγκλωβίζει, σε ένα αδιέξοδο.

Πίσω απ’το ποτήρι που έπινε, δεν διέκρινε ανθρώπους αλλά ερωτήματα. Οι απαντήσεις τον φόβιζαν, γι’αυτό και απέφευγε να τις αντιμετωπίσει. Θαρρείς ότι αν επιχειρούσε ένα βήμα παραπάνω, θα ήταν επιζήμιο. Η κενότητα απ΄την ζάλη του αλκοόλ που δημιουργούνταν, έμοιαζε με υπόστρωμα ελπίδας. Aσφαλώς ήταν μια δικής του έμπνευσης αντίληψη, παρά είχε σχέση με την αλήθεια.

Όταν ήρθε η ώρα για να εγκαταλείψει τον χώρο, καθώς έπρεπε να επιστρέψει στο σπίτι τόλμησε να αναρωτηθεί.

«Η επόμενη μέρα, είναι πιο επώδυνη απ΄τις σκέψεις της προηγούμενης νύχτας;»

Δεν κράτησε τα «ρέστα», αλλά εγκατέλειψε πίσω μια σκιά. Της δικής του πραγματικότητας.

Προσωπική απαγγελία του ποιήματος μου "Ελλειψη"!