Δευτέρα, 22 Φεβρουαρίου 2021

"Τέλος του μήνα"-Πρωτοδημοσιεύτηκε στο koukidaki.gr

 

Είχε  λάβει  εδώ  και  λίγες  εβδομάδες, μία  δύσκολη  απόφαση. Από  αυτές  που καθορίζουν  την  επαγγελματική  πορεία  ενός  ατόμου, μα  και  συνάμα  την  προσωπική. Δεν  ήταν  άλλη  απ’το  να  μεταναστεύσει  απ΄την  Θεσσαλονίκη  στο Λονδίνο.

Ήταν  38 ετών και γνώριζε  πολύ  καλά, ότι  βρισκόταν  σε ένα  κρίσιμο  σταυροδρόμι  της  ζωής  του.Τέλος  του  τρέχοντος  μήνα  Φλεβάρη ,θα  ταξίδευε  νωρίς  το πρωί με το  αεροπλάνο. Δεν  φoβόταν  όμως  επ’ουδενί  να  στηρίξει  την  επιλογή  του .Ισα  ισα  ένιωθε  ότι  για  πολλούς  λόγους, και  όχι  μόνο  ένα  ότι  όφειλε  να  αγωνιστεί. Εξάλλου  από  μικρή  ηλικία, θυμόταν  πολύ  χαρακτηριστικά  τα  λόγια  του  πατέρα  του.

«Στην  ζωή  τίποτα  δεν  χαρίζεται».

Δευτέρα, 1 Φεβρουαρίου 2021

"Εμπνευση"-Πρωτοδημοσιεύτηκε στο koukidaki.gr!

 

Πάσχιζε  εδώ  και  καιρό, να  εμπνευστεί  μερικούς  στίχους. Ήταν  Σάββατο  βράδυ  και  καθόταν  στην αναπαυτική  πολυθρόνα, του  σαλονιού. Έπινε  αργά και  απολαυστικά  την  ζεστή  γλυκιά  σοκολάτα, που  είχε  φτιάξει. Παρέα  του  ήταν  η  μοναξιά  που  είχε  επιλέξει  στην  ζωή, εκείνο  το  διάστημα.

Η  εργασία  του  γραφείου, και  οι  έντονοι  ρυθμοί  ήταν  ο  λόγος  ώστε  να αποζητάει  την  χαλαρότητα  που  του  πρόσφερε  το  διαμέρισμα  που  διέμενε. Όμως  και  η  ποίηση, ήταν  μία  απ΄τις  μεγάλες αγάπες  του. Γι’αυτό  και  εκείνο  το  διάστημα  είχε  ξεκινήσει  την  συγγραφή  μίας  συλλογής ,που  προσδοκούσε  τους  επόμενους  μήνες  να  ολοκληρώσει. Ξαφνικά  και  ενώ  βρισκόταν  σε  περισυλλογή, το  πρόσωπο  του  άλλαξε  όψη. Έγινε  φωτεινό, και  εξέπεμπε  θετική  ενέργεια. Το  αριστερό  χέρι  που  κρατούσε  μία  ασημένια  πένα, δώρο  της  πρώην  αρραβωνιαστικιάς  του σχημάτισε  τις  πρώτες  λέξεις  στην  λευκή  κόλλα ,του  μπλοκ  σημειώσεων  που  κρατούσε.

Ήταν  η  καλύτερη εξέλιξη  που θα  μπορούσε  να  περιμένει.

Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2021

"Χιονόνερο"-Πρωτοδημοσιεύτηκε στο koukidaki.gr!

 

Το  χιονόνερο  που  έπεφτε, στην  μικρή  πόλη  δεν  τον  πτοούσε  απ΄το  να πραγματοποιεί  τον  καθημερινό  περίπατο  του. Παρά  το  γεγονός, ότι  ήταν προχωρημένης  ηλικίας, ένιωθε  ότι  διατηρούσε  εκείνες  τις  βιολογικές  δυνάμεις που  τον  επέτρεπαν, να  μην αλλάξει τις  συνήθειες  χρόνων. Και  μία  από  αυτές, ήταν το  βάδισμα.

Καθώς  επέστρεφε στην μονοκατοικία  που  διέμενε, και  τα  χέρια  του  ήταν  μέσα στις  τσέπες  απ΄το παλτό, για  να  ζεσταίνεται  άρχισε  να  θυμάται. Οι  αναμνήσεις  του  έμοιαζαν  με  στήριγμα  που  τον  απάλλασσε  απ΄την  πραγματικότητα. Ιδιαίτερα  από  την  αρνητική  χροιά  της. Μονομιάς  κοίταξε  τον  ουρανό. Εκείνο  το  καταφύγιο  που  κατευθυνόμαστε  στις  σκέψεις  μας .Και  είναι  τόσο  μεγάλο, που  δεν  θέλεις  να  το  εγκαταλείψεις,  ειδικότερα  όταν  που  και  που  ένα  χαμόγελο  εμφανίζεται  στο  πρόσωπο,να  αλλάζει  την  συνήθη  όψη του.

Όταν  άνοιξε την  πόρτα, κάθισε  δίπλα  στην  μικρή  θερμάστρα  που  είχε. Ήταν  η  ώρα  για  να  φτιάξει, ένα  ζεστό  τσάι  να  πιεί. Η  ζωή  είναι  οι  στιγμές  της. Και μία από  αυτές ήταν  εκείνο  το  απόγευμα  του  Γενάρη.

Δευτέρα, 4 Ιανουαρίου 2021

"Παζλ"-Πρωτοδημοσιεύτηκε στο Koukidaki.gr

 

Καθόταν  γύρω  απ΄το τζάκι. Η  ατμόσφαιρα  ήταν οικογενειακή, καθώς  η  κακοκαιρία  που  επικρατούσε εκείνο το βράδυ, ήταν η κατάλληλη ευκαιρία ώστε  να  νιώσουν  πιο «κοντά»  μεταξύ  τους, τα  μέλη της  οικογένεια  μέσα στην θαλπωρή  της  οικίας.

Ο  Μάρκος  και  η  σύζυγός  του  η  Αννα, έπαιζαν  με  την  7 χρονη  Ιωάννα  και  τον 8χρονο

Ανέστη. Η  ευτυχία  ήταν  διάχυτη, και  αυτό  δεν  θα  το  άλλαζαν με  τίποτα  στον κόσμο  παρά  τα  μικρά  και  μεγάλα  ακόμα, προβλήματα  που  διέτρεχαν  την καθημερινότητα  τους. Μάλιστα  κάποια  στιγμή, λόγω  της  διάθεσης  που  είχανε αποφάσισαν  να  κατασκευάσουνε  ένα  μικρό  πάζλ. Η  καθοδήγηση  των  μεγαλυτέρων  προς  τους  νεαρότερους ,ήταν  καταλυτική  και  απαραίτητη  ασφαλώς  ώστε  να  προχωρήσουνε  στο  εγχείρημα  τους. Η ευχαρίστηση  μεγάλωνε  ακόμα  περισσότερο  όσο  το  έργο  τους  έφθανε  κοντά  στην  ολοκλήρωση.

Σε  λίγη  ώρα, ένα  μικρό  δάσος  με  μια  λίμνη  ήταν  έτοιμα  ώστε  να  αποτελέσουνε  την  αιτία , για  να «αποτυπώσουν»  την  δημιουργία  τους  μέσα  από  μια  οικογενειακή  φωτογραφία, που  τράβηξαν.

Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2020

Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 2020

"Παραμονή"-Πρωτοδημοσιεύτηκε στο Koukidaki.gr


Γύρω  απ΄το  χριστουγεννιάτικο  δέντρο, ήταν  συγκεντρωμένη  όλη  η   οικογένεια της  Αμαλίας. Μαζί  με  τον  σύζυγο  της  τον  Σπύρο, και  τα  δυο  μικρά  παιδιά  τους την  Μαίρη  και  τον  Νίκο  περίμεναν  με  ανυπομονησία, είναι  η  αλήθεια  την  αλλαγή  του  χρόνου.

Δυσκολίες, προβλήματα, λύπες  μα  και χαρές περάσανε απ΄την «οθόνη» του μυαλού  της  ταχύτατα  μέσα  σε  λίγα  δευτερόλεπτα. Όλα  όσα  έζησε  δηλαδή  μαζί  με  τους  δικούς  της, αγαπημένους  ανθρώπους  όλους  τους  προηγούμενους  μήνες. Σφιγγόταν  η  ψυχή της, καθώς  δεν  γνώριζε αν  το  μέλλον  θα  ήταν  καλύτερο  ή  χειρότερο. Μέσα  της  βέβαια, φώλιαζε  μια  μικρή  σπίθα  που  ήλπιζε  ότι  θα  φουντώσει  σε  φλόγα, που θα  κατέκαιε  ότι  ήταν  μαύρο  και  άραχνο.

«11.59!Εξω  στο  μπαλκόνι, για  να  γιορτάσουμε  την  είσοδο  του  νέου  έτους» απευθύνθηκε  ο  Σπύρος  στα  άλλα  μέλη  της  οικογένειας. Έτσι  και  έγινε. Ο  ουρανός  ήταν  καθαρός  από  σύννεφα  και  σιγά  σιγά  η  αντίστροφή  μέτρηση  για  την  αλλαγή είχε ξεκινήσει. Έβλεπαν  τα  ρολόγια τους .Ο  ζωηρός  Νίκος, χοροπηδούσε  κρατώντας  ένα μπαλόνι.

«6,5,4,3,2,1».Ξαφνικά  ο  Θερμαικός κόλπος  φωτίστηκε  από  πυροτεχνήματα  και φωνές  από  τα  μπαλκόνια  των  πολυκατοικιών, διέσχισαν  μεμιάς  την  πόλη  της Θεσσαλονίκης  απ΄ακρη σε  άκρη. Οι  δυο  γονείς, φιλήθηκαν  στο  στόμα  και  έπειτα  έσφιξαν  στην  αγκαλιά τους, ασυνείδητα  τα  παιδιά. Η χαρά  ήταν ζωγραφισμένη  στα πρόσωπα όλων ,γι’αυτό  και  δεν  συνειδητοποίησαν  το  μπαλόνι  που  έφυγε  απ΄το χέρι  του  μικρού αγοριού. Ταξίδευε  ψηλά, και πάνω  στην  φουσκωμένη  από  αέρα  επιφάνεια ,του  έγραφε μία  πρόταση  από  μπλε  μαρκαδόρο.

«Γέρε  χρόνε  φύγε  τώρα, πάει  η δική σου  η  σειρά..»

Δευτέρα, 7 Δεκεμβρίου 2020

"Απόμερα"-Πρωτοδημοσιεύτηκε στο Koukidaki.gr


Το  κρύο  ήταν  τσουχτερό. Ήδη  εξάλλου  είχε  μπει  ο τελευταίος  μήνας  του  χρόνου  και  για  την  Θεσσαλονίκη, άρχισε  να  θυμίζει  επιτέλους  χειμώνας. Τον  ίδιο  καιρό  είχε  όμως  μέσα  του  και  ο  Μιχάλης.

Η  οικονομική  κατάσταση  του  δεν  ήταν  καλή, καθώς  ήταν  άνεργος  ένα  χρόνο. Οι  αντοχές  του  στον  ψυχολογικό  τομέα, εξαντλούνταν  και  δεν  ήταν  σε  θέση  να  κρίνει  και  να  αξιολογήσει  σωστά, λόγω  της  πίεσης  που  ένιωθε  το  τι  έπρεπε  να  πράξει. Πολλές  ήταν  οι  μαύρες  σκέψεις, που  διέσχιζαν  το  μυαλό  του  εκείνο  το  βράδυ που  καθόταν  απόμερα, στο  bar.Ήταν  Τετάρτη  βράδυ, και  καθόταν  μόνος  στο  πρώτο  μαγαζί  που  είχε  βρει  στην  έξοδο  του. Ούτε  η  μουσική, ούτε  το  ποτήρι  με  την  βότκα  που  αργόπινε, δεν  μπορούσαν  να  είναι  η  καλύτερη  παρέα.

Αυτό  ίσχυε, μέχρι  που  την  είδε. Το  πρόσωπο  της, ήταν  τόσο  φωτεινό  και  τα  πράσινα  μάτια  της  κατόρθωσαν,  να  του  «αιχμαλωτίσουν»  το  βλέμμα  μέσα  σε  λίγα  δευτερόλεπτα. Ήταν  μελαχρινή, και  είχε  δίπλα  της  μία  φίλη. Σύντομα  εκείνη  του  χαμογέλασε,  σημάδι  ότι  είχε  την  διάθεση  να  μιλήσουν.

Εκείνος  ήταν  αρχικά  ανέτοιμος, λόγω  κακής  διάθεσης. Έπειτα  όμως ,η  «άμυνα»  του  δεν  αποδείχτηκε  ικανή, για  να  σταματήσει  το  κέλευσμα  του  φτερωτού  θεού. Και  το   είχαν  ανάγκη  απ’ότι  φαινόταν  πολύ  και  οι  δύο.