"Αντανάκλαση"-Συλλογή κειμένων "Λέξεις και εικόνες"

Περπατούσε κατά μήκος της Τσιμισκή. Ο πολυσύχναστος δρόμος της Θεσσαλονίκης αντανακλούσε, διαφόρων μορφών εικόνες. Από την αποτύπωση στα πρόσωπα των περαστικών, με διάφορα συναισθήματα μέχρι την συνεχή κυκλοφορία οχημάτων, είτε μικρών είτε μεγάλων.

Ήταν Κυριακή και είχε νιώσει την ανάγκη, να βολτάρει στο κέντρο της γενέτειρας του. Ο καιρός είχε αρχίσει δειλά να ευωδιάζει αρώματα Άνοιξης ανεξάρτητα αν επικρατούσε αρκετή ψύχρα. Ο δυνατός ήλιος, τον συνόδευε σε κάθε βήμα σαν τελετή αποκαθήλωσης της πίεσης που του προκαλούσε, η καθημερινότητα της εργασίας. Δεν αμφέβαλλε βέβαια, ότι η επόμενη μέρα θα έμοιαζε με τις προηγούμενες αλλά ήθελε για λίγες ώρες, να απολαύσει τον ελεύθερο χρόνο του.

Αντανάκλαση θαρρείς ήταν, οι θορυβώδεις ήχοι, εκείνων των επιθυμιών που έκρυβαν επιμελώς οι συμπολίτες του. Μόνο που αντιλαμβάνονταν, ότι δεν μπορούσε να τους ξεφύγει, παρά μονάχα στην περίπτωση που εγκατέλειπε για κάποιο χρονικό διάστημα, την νύφη του Θερμαϊκού.

Μόνη σταθερά στην γκρίζα εξίσωση του αστικού τοπίου, ήταν η σύμπλευση του γαλάζιου που «έπνιγε» θάλασσα και ουρανό. Με φυσικές πινελιές, τις λευκοντυμένες λωρίδες που δημιουργούσαν τα σύννεφα.

"Το τρανζίστορ"-Πρωτοδημοσιεύτηκε στο koukidaki.gr

Απ΄τα φοιτητικά χρόνια, όταν και είχε αγοράσει ένα τρανζίστορ ένιωθε ότι ήταν ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του. Το μικρό σε μέγεθος ραδιόφωνο, δεν ήταν μια απλή εργοστασιακή συσκευή, ώστε να ακούει μουσική ή οποιαδήποτε άλλη εκπομπή σε κάποιο σταθμό.

Το κουβαλούσε σε εκδρομές και επαγγελματικά ταξίδια ,ώστε να αποτελεί την παρέα του όταν το είχε ανάγκη. Κάποιοι φίλοι μάλιστα, διατηρούσανε ειρωνική στάση απέναντι σε αυτή την κατάσταση. Θεωρούσανε ότι ήταν τουλάχιστον παιδαριώδες αυτό που έπραττε. Όμως εκείνος δεν έδινε την παραμικρή σημασία στα σχόλια τους. Και γιατί άλλωστε;

Εκείνος ένιωθε πολύ όμορφα. Όμως ο χρόνος είναι αμείλικτος, και η φθορά του αναπόφευκτη. Λίγες μέρες πριν, είχε αντιληφθεί προς μεγάλη του απογοήτευση ότι δεν μπορούσε να ακούσει τον παραμικρό ήχο, με αποτέλεσμα η ορθογώνια κατασκευή να είναι ουσιαστικά απενεργοποιημένη .Για λίγο είχε σκεφτεί την περίπτωση να αγοράσει ένα καινούργιο μοντέλο. Όμως γρήγορα παραμέρισε αυτή την σκέψη μέσα στο μυαλό του. Το μεταφυσικό δέσιμο που ένιωθε, ήταν αρκετό ώστε να είναι αποτρεπτικός παράγοντας.

Ήταν αν μη τι άλλο, το αγαπημένο του τρανζίστορ!

"Ομορφη Τρίτη"-Συλλογή κειμένων"Λέξεις και εικόνες"

Η μέρα ήταν ηλιόλουστη, παρά το δριμύ ψύχος που επικρατούσε. Κάθε 6 Φεβρουαρίου τα τελευταία 7 χρόνια, ο Παύλος κατευθυνόταν στα κοιμητήρια Θέρμης λίγο έξω από την Θεσσαλονίκη, για να παρευρεθεί ενώπιον του τάφου ενός αγαπημένου του φίλου.

Δεν ξεχνούσε εκείνο το πρωινό, όταν ο Δημήτρης είχε επικοινωνήσει μαζί του ώστε να απολαύσουνε έναν ξέγνοιαστο μεσημεριανό καφέ. Ήταν πρωτοετείς φοιτητές και είχανε εκείνη την μέρα αρκετό ελεύθερο χρόνο, ανάμεσα στα μαθήματα της σχολής αρχιτεκτόνων όπου είχανε εισέλθει, λίγους μήνες πριν. Γνωρίζονταν από παιδιά. Εκείνη η μικρή γειτονιά στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, ήταν η αιτία ώστε να γνωριστούνε και να «δεθούν». Το φλερτ με τα κορίτσια, οι διαφωνίες στις συζητήσεις και οι βόλτες με τα ποδήλατα, ήταν μερικές αφορμές ώστε να επιβεβαιώνουν συχνά, πόσο στενή ήταν η φιλία τους.

To μέλλον και η ζωή, ένιωθαν ότι τους ανοίγονταν διάπλατα και ως εκ τούτου είχανε πολλή όρεξη, ώστε να απολαμβάνουν την καθημερινότητα. Δυστυχώς όμως, η πραγματικότητα τους επιφύλαξε άσχημο παιχνίδι. Πίσω από την διαπίστωση στο τηλεφώνημα του Δημήτρη : « Όμορφη Τρίτη», κρυβόταν καλά η τραγωδία που θα επακολουθούσε. Το αυτοκίνητο του, όπου επέβαιναν συγκρούστηκε λόγω ολισθηρότητας στον δρόμο με μια μηχανή μεγάλου κυβισμού.

Αποτέλεσμα ήταν να σκοτωθούνε ακαριαία οι δύο οδηγοί, ενώ εκείνος τραυματίστηκε σοβαρά. Κατόρθωσε να επιζήσει, μετά από παραμονή σχεδόν ενός μήνα στο νοσοκομείο, αλλά τίποτα δεν θα έμοιαζε ίδιο με το παρελθόν. Σιωπηλός όπως ήταν, εναπόθεσε λίγα λουλούδια στο μνήμα του φίλου του. Επιδίωκε να συζητήσει μαζί του, αλλά η σκληρή αλήθεια τον προσγείωνε απότομα. Έπρεπε όμως να φύγει, γιατί όφειλε να ταξιδέψει στην Αθήνα, όπου και ζούσε πλέον καθώς δραστηριοποιούνταν εκεί επαγγελματικά.

Το ραντεβού όμως είχε δοθεί, όσο επίπονο και αν ήταν για μετά από έναν χρόνο.

"Βιβλιοφάγος"-Πρωτοδημοσιεύτηκε στο Koukidaki.gr

«Βιβλιοφάγος». Αυτή ήταν η προσωνυμία της, αν και το βαφτιστικό της όνομα ήταν Μαρία. Λάτρευε να αγοράζει απ’την εφηβεία της βιβλία, και να τα μελετάει. Δεν της άρεσε επ’ουδενί το ρήμα «διαβάζει». Ο λόγος ήταν πολύ απλός. Όταν ξεκινούσε την ανάγνωση ενός έργου, είχε την τάση να βυθίζεται με μοναδικό τρόπο σε απροσμέτρητα βάθη ανάλυσης και περισυλλογής.

Πίσω από κάθε λέξη, γνώριζε ότι κρυβόταν ουσιαστικά ένας ολόκληρος κόσμος τον οποίο επιδίωκε, να εξερευνήσει προς όφελος των αποριών που είχε. Σε αντίθεση με πολύ κόσμο, πίστευε ότι η τελευταία σελίδα δεν ήταν η αυλαία. Αλλά η απαρχή ενός άγνωστου σύμπαντος που ο συγγραφέας όφειλε να αποτυπώσει τις διαστάσεις του στο χαρτί. Αρκετοί που την γνώριζαν, πίστευαν ότι τα βιβλία ήταν η καλύτερη παρέα της καθότι έμενε μόνη ,σε ένα μικρό διαμέρισμα στα δυτικά προάστια της πόλης.

Δεν ήταν ψέμα. Όμως ήταν η μισή αλήθεια. Γιατί στην πραγματικότητα, ήταν ο μεγάλος της έρωτας και δεν είχε πρόβλημα να το παραδεχτεί. Εξάλλου ένιωθε καλύτερα στην σχέση της, με κάποιο φανταστικό ήρωα παρά με ανθρώπους πραγματικούς. Γιατί δεν την πρόδιδε, και η εμπιστοσύνη που του είχε ποτέ δεν είχε εμφανίσει την παραμικρή ρωγμή.

"Ψυχρή Κυριακή"-Πρωτοδημοσιεύτηκε στο Koukidaki.gr

Άνοιξε  τα  μάτια  του. Είχε  μόλις  ξυπνήσει, και  το  ρολόι  που  ήταν  τοποθετημένο  στον  απέναντι τοίχο  του  υπνοδωματίου, έδειχνε  10.00.Το  ξενύχτι  του  Σαββάτου, ήταν  η  αιτία  για  τον  πονοκέφαλο  του, ενώ  στις  φλέβες  έρρεε ακόμα το  αλκοόλ  που  είχε  καταναλώσει  στο  μπαρ.

Η  αναπνοή  του, μύριζε  «μοναξιά»  καθώς  το  ραντεβού  του  με  την  Ελεονόρα  δεν  είχε  το  ποθητό  αποτέλεσμα  για  εκείνον. Αντιθέτως  μάλιστα, εκείνη του  διατράνωσε  την  επιθυμία  της, για ακόμα μία φορά το  τελευταίο  χρονικό  διάστημα  ώστε  να διακόψουνε  την  τρίχρονη  σχέση  που  διατηρούσανε. Καθώς  ετοίμαζε  τον  «ελληνικό» του  καφέ  αναζήτησε  στο  κινητό  του  τηλέφωνο  τον  αριθμό  της.

Δεν ήταν  ακόμα  σίγουρος, αν  θα  την  διέγραφε ή  όχι. Σημασία  είχε  ότι  έπρεπε  να  δει  ξεκάθαρα  το  μέλλον. Δίχως  την  επιρροή  της  αγάπης  που  ένιωθε  για  εκείνη, παρά  μονάχα  με  οδηγό τα  δικά  του  θέλω. Εκείνη  η Κυριακή  του  Γενάρη  ήταν  αρκετά ψυχρή  γι’αυτό  κάθισε  δίπλα στο  τζάκι που  είχε  μόλις  ανάψει, του  σαλονιού. Άρχισε να  ζεσταίνεται  σιγά  σιγά.

Κάθε γουλιά  που έπινε, ήταν  μία  απόδραση  στις  εικόνες  του  παρελθόντος. Διέπονταν  από  όμορφες  και  θλιβερές  στιγμές, αλλά κυρίως  ανέδυαν  αφοσίωση. Μέχρι  όμως  πριν  από  λίγες  ώρες. Σε  εκείνο  το  «λυκόφως»  που  οι  κουβέντες  είχανε  αλληλοσυγκρουστεί  εμποτισμένες, με  γερή  δόση  εγωισμού. Η  ψυχή  τελικά  είναι  απρόβλεπτη  ιδιαίτερα  εκείνη  των  εραστών.

"Ανέκφραστος"-Απο την συλλογή κειμένων "Λέξεις και εικόνες"

Η φωτιά είχε ξεχυθεί αδηφάγα, σε όλη την έκταση του δάσους. Το πράσινο οικοσύστημα που αποτελούσε τον πνεύμονα της πόλης, βρισκόταν αντιμέτωπο με την απληστία του ανθρώπου.

Ο εμπρηστής που είχε επιδοθεί στο έργο που του είχε ανατεθεί, ήταν ανέκφραστος. Τα μάτια του παγερά, παρακολουθούσανε την πύρινη λαίλαπα να καταβροχθίζει δέντρα, διάφορα φυτά και να αναγκάζει σε άτακτη φυγή μικρά και μεγάλα ζώα προκειμένου να σωθούνε. Τα πουλιά εγκατέλειπαν τις φωλιές που διατηρούσανε ανάμεσα στα κλαδιά των δέντρων, ενώ ο καπνός κατάμαυρος «έγλειφε» τα σύννεφα και ζωγράφιζε με σκούρα χρώματα, τον πίνακα του ουρανού.

Έπρεπε να ανέβει στην μηχανή του, και να διαφύγει για λόγους ασφαλείας. Έβαλε το κράνος και ξαφνικά «πάγωσε» σύγκορμος. Ένιωθε ως άλλος Νέρωνας. Ήταν ο κλειδοκράτορας του βασιλείου, που εγκλώβιζε ένα τέρας και εκείνος μόλις του είχε ανοίξει την πύλη. Απ΄το στόμα του εκτόξευε φλόγες και έμοιαζε ανίκητο.

Κοίταξε πίσω του. Οι εντολές που εκτέλεσε, « έζεχναν» οικοπεδοποίηση. Γνώριζε ότι ήταν πλέον αργά, ώστε να μετανιώσει.

"Επιμονή"-Πρωτοδημοσιεύτηκε στο koukidaki.gr

Επιθυμούσε να φωνάξει δυνατά ,με όλη την δύναμη της ψυχής του. Να αναδείξει την χαρά που ένιωθε, σε όλο της το μεγαλείο. Ο λόγος ήταν απλός. Λίγη ώρα πριν και μετά από μόχθο αρκετών μηνών, είχε ολοκληρώσει την συγγραφή ενός μυθιστορήματος.

Η θεματολογία αφορούσε το ατύχημα που είχε με την μηχανή του πριν δύο χρόνια και ήταν η αιτία, να παραμείνει για ένα μεγάλο διάστημα στην αναπηρική καρέκλα, προτού υποβληθεί σε μια πετυχημένη «λεπτή χειρουργική επέμβαση» και είναι σε θέση να περπατήσει ξανά. Εκεί περιέγραφε πώς η περιπέτεια αυτή, όσο επώδυνη και αν ήταν δεν του είχε στερήσει επ’ουδενί την όρεξη και την αγάπη για την ζωή. Χάρη στην συμπαράσταση της συζύγου του Αγγελικής και των δύο έφηβων παιδιών τoυ ,Μαρίας και Γιώργου αντιμετώπισε την κατάσταση με επιμονή και μοναδική θέληση. Η ενέργεια που εξέπεμπε, ήταν καταλυτική ώστε να επηρεάσει τον τρόπο σκέψης των συνανθρώπων του, απέναντι στην αντιμετώπιση των προβλημάτων που είχανε.

Στο μεγάλης έκτασης πόνημα του, πρέσβευε με ακλόνητα επιχειρήματα ότι κάθε εμπόδιο, είναι αντιμετωπίσιμο όταν κάποιος ανοίγει τους ορίζοντες της σκέψης του. Αγνοούσε επιδεικτικά την μιζέρια και την μικρότητα.

Ως επίλογο στο βιβλίο, είχε τοποθετήσει μία φωτογραφία. Αυτόν μαζί με την οικογένεια του, και τρείς πιστούς φίλους να κρατάνε πολύχρωμα, μικρά τετράγωνα χαρτόνια και να σχηματίζουνε μία λέξη.

«ΕΠΙΜΟΝΗ»