"Πλατεία Ναυαρίνου"-Συλλογή κειμένων "Μετάβαση"

 

Ο  καιρός  είχε  καλοκαιριάσει  για  τα  καλά. Η  ζεστή  αύρα  του  ήλιου, είχε  κυριαρχήσει  πάνω  απ΄την  Θεσσαλονίκη, και  ήταν  αρκετοί  εκείνοι  που  είχανε  ξεχυθεί  έξω  απ΄τα  διαμερίσματα  τους, προκειμένου  να  εντοπίσουνε  μια  μικρή  όαση  δροσιάς.

Ήταν  απόγευμα  και  ο  Γιώργος, ήταν  ανάμεσα  σε  αυτούς  που  βαδίζανε  κάθετα  την  πλατεία  Ναυαρίνου, στο  κέντρο  της  πόλης. Είχε  την  διάθεση, όπως  και  έπραξε άλλωστε  να  βιώσει  στιγμές  χαλάρωσης  καθότι  το  χρονικό  διάστημα  μετά  την  απόλυση  απ΄την  βιοτεχνία  όπου  εργαζόταν, πριν  έξι  μήνες , δεν  ένιωθε  ψυχολογικά  καλά. Είχε  αγοράσει  από  περίπτερο, ένα  μεγάλο  πλαστικό  κουτί  μπίρας  και  κάθισε  σε  ένα  παγκάκι.

Απ΄την  μία  προσπαθούσε  να  συγκροτήσει  ένα  σχέδιο, προκειμένου  να  βρει  νέα επαγγελματική  στέγη. Από  την  άλλη παρατηρούσε, τους  εκατοντάδες  συντοπίτες  που  διέσχιζαν  το  πλακόστρωτο  της  περιοχής. Άλλοι  μοναχικοί ,και  άλλοι  με  συντροφιά. Ήθελε  να  μιλήσει  σε  κάποιον, ώστε  να  εκφράσει  κυρίως  τους  καημούς  του. Να  μοιραστεί  συναισθήματα, που  τον  «έπνιγαν¨. Ξαφνικά ένιωσε έκπληξη. Απ΄τις λίγες  περιπτώσεις  το  τελευταίο  χρονικό  διάστημα, που  το  πρόσωπο  του  απέκτησε  την  σύσπαση  του  χαμόγελου.

-Γιάννη  εσύ  είσαι;

Το  βλέμμα  του  διασταυρώθηκε, με  εκείνο  ενός  ψιλόλιγνου  μελαχρινού  άντρα. Στην  αρχή εκείνος  εξέφρασε απορία  στην  ερώτηση  που  του  τέθηκε. Σύντομα  όμως  η  χαρά  ζευγάρωσε  και δεν άργησαν να αγκαλιαστούνε σφιχτά.

-Γιώργο  πόσα  χρόνια  έχω  να  σε  δώ! Χαθήκαμε  φίλε.

Μοιράστηκαν  το  παγκάκι, και  είχαν  την  διάθεση  να  συζητήσουνε.

-Τελευταία  φορά  που  βρεθήκαμε, ήταν στον  γάμο της  Γιώτας. Της  συμμαθήτριας  μας απ΄το σχολείο.

-Την  αλήθεια  λες. Εγώ  Γιάννη εργαζόμουν  στην  Αθήνα, ώσπου  πριν  από  λίγο καιρό  με  απολύσανε. Επέστρεψα  στην  πόλη  μας, και μένω σε ενοικιαζόμενο  σπίτι. Άνεργος γαρ, προσπαθώ  καθημερινά  να επιβιώσω.

-Λόγω  της  κρίσης, όπως  πολλοί  άλλωστε  ένιωσα  στο  «πετσί»  μου  την  αγωνία  και  τον  φόβο  της  επόμενης  μέρας. Δυστυχώς ακόμα  και  αυτή  την  περίοδο, που  εργάζομαι  σε  μία  μεγάλη  καφετέρια,  έχω  την  αίσθηση  ότι  σύντομα  θα  μου  ανακοινώσουν  την απόλυση  καθώς  στην  επιχείρηση  υπάρχουν  οικονομικά  προβλήματα.

Ο  Γιώργος  του  πρόσφερε την  μπύρα ,και  εκείνος  δεν  έχασε  την  ευκαιρία  αφού  τον  ευχαρίστησε  να  δροσίσει  τον  οισοφάγο  του.

-Το  μέλλον είναι  αβέβαιο, αν  και  πάντοτε αυτή  είναι  η  γοητεία  του. Το  άγνωστο.

-Δεν  διαφωνώ. Αρκεί  να  μας  χαμογελάσει, στην  ηλικία  που  διανύουμε. Εκείνη  η στροφή  στα  σαράντα  και  κάτι  που  βρισκόμαστε, μας «κλείνει» το  μάτι. Μας υπενθυμίζει  ότι  κάθε  νέα  μέρα, πρέπει  να  την  γευόμαστε  ως  το  μεδούλι  γιατί  δεν  θα  επιστρέψει.

Έμειναν  για  λίγο  σιωπηλοί. Δεν  αντάλλαξαν  κουβέντα  ξανά. Απλά  κοίταξε  ο  ένας  τον  άλλον. Αποχαιρετίστηκαν  χωρίς  να  μιλήσουνε. Γιατί  γνώριζαν  ότι  η  σιωπή, ήταν  ένα  ραντεβού  που  έκλεισαν  για  κάποια στιγμή. Εκείνη  την  κουκίδα  στην  συνέχεια  του  χρόνου.

¨Ποδήλατο"-Συλλογή κειμένων "Μετάβαση"

 

Με  το  αγαπημένο  του  ποδήλατο, απολάμβανε  τις  διαδρομές   είτε  αυτές αφορούσαν  βόλτα  είτε  άθληση, είτε  ακόμα  και  εργασία. Μονάχα  αν  οι  καιρικές  συνθήκες  ήταν  άσχημες, χρησιμοποιούσε  άλλο μέσο  ώστε  να  μετακινηθεί.

Από  παιδί  είναι  η  αλήθεια, ήταν  λάτρης  μίας  διαδικασίας  κατά  την  οποία προσπαθούσε  να  ισορροπήσει, χωρίς  να  χρειαστεί  να  πατήσει  το  πόδι  για  αρκετή  ώρα  στο  έδαφος. Οι  συνομήλικοι  του, είχανε  από  νωρίς  συνειδητοποιήσει  την  αγαπημένη  του  συνήθεια, που  όσο  περνούσαν  τα  χρόνια  γινόταν  ολοένα  περισσότερο  «αυτοκόλλητη»  με  την  ψυχή  του.

Ορισμένες  φορές, φαντασιώνονταν  ως  άλλος  Κολόμβος  ότι  επιχειρούσε  να ανακαλύψει  μία  ανεξερεύνητη  έκταση ,που  θα  την  διέσχιζε  και  θα  αποκόμιζε  μία  διαφορετική  εμπειρία. Στις  ακτίνες  των  τροχών, μεταφράζονταν  η  ροή  της  διάθεσης  του. Άλλαζε  σύντομα, όπως  και  τα  σύννεφα  του  ουρανού  που  κινούνταν  ταχύτατα. Όταν  έφθανε  η  ώρα  ώστε  να  εισέλθει  στο  διαμέρισμα  που  διέμενε  ένιωθε  μέσα  του  ένα  κενό. Στόχος  του, ήταν  να  πραγματοποιήσει  σύντομα  ταξίδια  στο  εξωτερικό. Να  απολαύσει  εμπειρίες, που  θα  του  έμεναν  αξέχαστες. Πίστευε  όσο  δύσκολο  και  αν  φάνταζε, ότι  με  φίλο  και  συνοδοιπόρο  τις  ρόδες  θα  εκπλήρωνε  στο  έπακρο  την  πρόθεση  του.

"Ποίηση"-Συλλογή κειμένων "Μετάβαση"

 

Αγαπούσε  πολύ  την  ποίηση. Να  γράφει  και  να  διαβάζει. Η  Μαρία  ήταν  από  μικρή  ερωτευμένη  με  την  ζωή. Με  κάθε  πτυχή  της, είτε  θετική  είτε  αρνητική. Γι’αυτό  και  φρόντιζε  με  κάθε ευκαιρία, να  το  αποδεικνύει  περίτρανα. Είτε  στο  σπίτι, ακόμα  και  έξω  από  αυτό, δεν  παρέλειπε σε  ένα  τετράδιο  να  δημιουργεί  με  στίχους  εικόνες  του  μυαλού  που  προέρχονταν, από  προσωπικές  εμπειρίες  αλλά  και  απλή  τάση  για  αποτύπωση  ενός  φανταστικού  κόσμου.

Δεν  ήταν  λίγες  οι  περιπτώσεις ,που  είχε  σφοδρή  την  επιθυμία  μάλιστα  να  αλλάξει κάθε  τι, που  αποτελούσε  κακώς  κείμενο  της  πραγματικότητας. Ασφαλώς  και  δεν  ονειροβατούσε, γιατί  ήταν  ξεκάθαρο  πόσο  δύσκολη  ήταν  η  διαδικασία  απ΄το  ανθρώπινο  είδος, ώστε  να  εκριζωθούν  όλες  αυτές  οι  καταστάσεις.

Κάπου  βαθιά  μέσα  της, διατηρούσε  άσβεστη  μια  μικρή  φλόγα  που  φιλοδοξούσε  ώστε  κάποτε  να  μετατραπεί  σε  μεγάλη φωτιά, που  θα  έκαιγε  την  σκοτεινή  πλευρά  της  σκέψης.

"Στα βήματα σου περπατώ"-Συλλογή κειμένων "Μετάβαση"

 

Στα  βήματα  σου  περπατώ, σαν  σκιά  του  άλλου  σου  εαυτού. Γιατί  οι  λέξεις  να  μην περισσότερες  από τα  χρώματα  του  κόσμου; Μια  βροχή  από  συναισθήματα  και  ταξίδια  σε  άλλες σφαίρες  κοσμικές, που  συναπαρτίζουν  το  σύμπαν;

Από  το  ον  μιας  γιορτής, γεννιέται  η γλυκιά  θλίψη, που  κυνηγάει την ευτυχία. Στα  όνειρα  σου  εκείνη  η  λαχτάρα, για  φυγή  από  το  σήμερα  καθρεφτίζεται  στην  αναμονή. Τρέχει  πιο  γρήγορα  από  το  φως, σκαρφαλώνει βουνά  δύσβατα  πιο  ψηλά  θαρρείς από  τις  χώρες  αυτού  του  κόσμου. Μέχρι  η  επιθυμία  να  γίνει  λουλούδι, και  να  ευωδιάσει  το  άρωμα  του  πόθου.

Στα  βήματα  σου  περπατώ, σαν  φως  που  έσμιξε  με  τους  μύθους  και  με  λίγες κουβέντες. Στο πλοίο ,στην  μηχανή, στο  αυτοκίνητο. Σε  κάθε  όχημα  συμβατικό. Μα  η «Φτερούγα», μοιάζει σαν  τον  Βελλεροφόντη. Σαν  την σκέψη, που αστραπιαία διασχίζει το μυαλό  πριν  και  μετά από  εκείνο  το  δώρο  το  μονάκριβο, που  λέγεται  Ζωή.

Στον  βυθό  της  θάλασσας, παρασύρθηκα σε  κουβέντες  με  νεράιδες και δελφίνια που διασχίζουν  τους  ωκεανούς. Σε τραγούδια  ναυτικών  έγινα  στίχος, που  γυρεύω μια  γη. Να  γίνω  ναυαγός  της  μονοτονίας. Να  ανακαλύψω  την  έκπληξη  και  την  αρμονία.

Ποιητική συλλογή "Μετάβαση"

Είμαι στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσω,ότι στο blog μου θα αναρτηθεί την 1η Σεπτεμβρίου η  νέα μου  ποιητική συλλογή με τίτλο:"Μετάβαση"!

"Ορμος"-Πρωτοδημοσιεύτηκε στο koukidaki,gr!

Τα  μαλλιά  του  είχανε  γκριζάρει, αλλά ουδόλως  η  διάθεση  του. Γιατί  άλλωστε; Δούλευε σκληρά ,και είχε  μια  αγαπημένη  οικογένεια. Τα  δύο  παιδιά  του , μία  κοπέλα  και  ένα  αγόρι  στην  ηλικία  της  εφηβείας  ήταν  η  αδυναμία  του.

Κάθε Σαββατοκύριακο  σχεδόν ,κατευθύνονταν  σε  έναν  μικρό όρμο  στο  2^ο πόδι  της  Χαλκιδικής  που δεν  είχε  πολυκοσμία, και  απολάμβαναν  το  όμορφο  τοπίο  σε  συνδυασμό  με  την  δροσερή  θάλασσα. Το  σημείο  δεν  ήταν  τυχαία  επιλογή. Από  νεαρός  μαζί  με την  παρέα  από  το  γυμνάσιο ,είχανε  μοιραστεί  πολλές  εμπειρίες. Συνήθως  ευχάριστες, αλλά  και  εκείνες  οι  δυσάρεστες  ήταν αναπόφευκτες  στο  μωσαϊκό  της  ζωής.

Και  εκείνος  δεν  απέφευγε  τις  συγκρίσεις  του  παρόντος, με  το  παρελθόν. Ήταν  ως  άνθρωπος  ρεαλιστής  ανεξάρτητα  αν αυτό, τον  έφθειρε σε  κάποιες  περιπτώσεις. Οι σκέψεις  αυτές, σύντομα  παραμερίστηκαν  όταν  έφθασαν  στον  προορισμό  τους. Η  μέρα  άλλωστε  ήταν  ευνοϊκή, ώστε  να  αξιοποιήσουνε  ευχάριστα  τον  χρόνο  τους.

"Λιμάνι"-Πρωτοδημοσιεύτηκε στο koukidaki.gr!

 

Όπως  σχεδόν  κάθε  πρωί, έτσι  και  εκείνη  την  μέρα  απολάμβανε  τον  καφέ  στην αγαπημένη  του  καφετέρια, με  θέα  τον  Θερμαϊκό. Ξυπνούσε  νωρίς  το  πρωί  και παρέα  με  την  μοναξιά  του,”βυθιζόταν” σε  διάφορες  σκέψεις.

Ήταν  συνταξιούχος  αλλά  κατόρθωνε  να  διατηρήσει  ακέραια  την  διάθεση του. Του  άρεσε  να  παρατηρεί, τις  συμπεριφορές  των  περαστικών  καθώς  ήταν  η αφορμή  για  να  πραγματοποιεί  συγκρίσεις, με  τον  εαυτό  του  και  να  εξάγει  συμπεράσματα. Η  θάλασσα  του  απορροφούσε με μοναδικό  τρόπο τις  έγνοιες, ενώ  ο  ουρανός  τον  συνόδευε  σε  ταξίδια  του  νου .Είχε  άλλωστε  κατορθώσει  να  πραγματοποιήσει  αρκετά  ως  ναυτικός. Η  αλήθεια  είναι  ότι  του  έλειπε, η  περιπέτεια  και  το  απρόβλεπτο.

Εξάλλου  είχε  αρκετές .Εμπειρίες, άλλοτε  καλές  και  άλλοτε  όχι. Οι  φουρτούνες που  είχε  συναντήσει, του  είχανε σμιλέψει τον  χαρακτήρα. Περήφανος και ανυποχώρητος  δεν  διαπραγματευόταν, την  ουσία  της  καθημερινότητας. Πολύ  δε  περισσότερο  στην  ηλικία  που  βρισκόταν.