"Κατερίνα"

Ξαπλώνει ο ήλιος στο βλέμμα σου, σαν το κύμα θωρείς. Ατάραχη

η σιωπή σε συντροφεύει, καθώς την αγάπη αναμένεις. Σε κάθε

βήμα της σκέψης σου, ο δρόμος εμπόδια έχει.

Μνήμης καμώματα ολισθαίνουν, στην αφή της λογικής. Μα σαν ο

ορίζοντας ως ξέφωτο στο σκότος διαφαίνεται, μην μαρτυράς. Η

ζωή έχει ανταμώματα. Γλυκά και θλιβερά απρόοπτα. Γέλασε, και

τον χρόνο προσπέρασε. Πίσω μην επιστρέφεις.

"Υποταγή".

Στην δύση του ήλιου, έστρεψες το βήμα σου που έψαχνε υποταγή.

Γύρευες εμπειρίες ώστε να κλέψεις το νέκταρ τους .Σε σκοτεινά

σοκάκια που μύριζαν υγρασία και απόγνωση, οι κόρες της

Αφροδίτης ανέμεναν τον κλέφτη της ηδονής.

Διάλεξες την νεότερη, εκείνη που σε γοήτεψε μεμιάς. Το πρόσωπο

της μεθούσε τα ένστικτα σου. Απέβαλλε ηθική ,και γεννούσε άνομες

πράξεις. Στο δωμάτιο που την ακολούθησες, μια μυρωδιά απόδρασης

ανέδυε. Απ΄το σήμερα, το μίζερο χθες. Μέχρι το μέλλον απροσδιόριστα.

Δίχως όρια, μα μόνο να γευτείς την ψεύτικη αγάπη κάτω απ΄το δέρμα

Της.

"Χρώματα".

Ιδέες είναι οι αφορμές, για να ζητάς δικαιοσύνη. Στον κόσμο αυτό

βιώνεις πράξεις που επιβάλλουν οι δυνατοί. Μαθές η λογική, προβάλλει

ως αιτία για να υπάρξουν τάξεις.

Πλούσιοι και φτωχοί, σαν χρώματα σε παλέτα ζωγραφίζουνε την εικόνα

της κοινωνίας. Έντονα, δίχως έμπνευση παρά με παραίνεση λυτρώνουν

απωθημένα.

"Ξημέρωσε".

Ξημέρωσε και η ζωή άνθισε. Στο ολόγιομο φεγγάρι ο ουρανός πότισε

μια χαραμάδα. Ένιωσε ο άνθρωπος σαν είδε ψηλά σωρούς από φύλλα

να ραίνουν τα δέντρα στα σύννεφα. Οι ρίζες απλώθηκαν στις καρδιές μας

χώμα αναζητώντας. Είναι οι μέρες θολές στον ορίζοντα, και γεμάτες

προβλήματα. Μα πρώτη φορά θαρρώ, θα δώ τον ήλιο. Ως τώρα οι

άνθρωποι βεβήλωναν την νιότη μου. Υπόσχονταν μα ποτέ δεν έπρατταν.

Αλλόκοτη φαντάζει η γωνιά, όπου στριμώχνονται τα αισθήματα. Σε μια

ντουλάπα η θάλασσα αργοσβήνει χωρίς κύματα. Εκεί που οι αλλαξιές

μου αναμένουν την ώρα τους.

Σε ένα ασθενικό σπουργίτι φτερά θα γίνω, και θα πετάξω .Στην πιο

κοντινή ανατολή την μέρα θα αδράξει. Ως την δύση, αηδόνι θα μοιάσει.

Να κελαηδάει θλιμμένα, να προσπερνάει εσένα. Την ιδιότροπη φαντασία

ενός αδύναμου που φοβάται. Ευωδίασε και εγώ σέρνομαι στις φοβίες

μου. Γυμνοσάλιαγκας γαρ, στερνή ανομία. Οι στιγμές της αγκάλης, με την

πιο ξέφρενη μου ζάλη είναι πικρές. Μα και φιλήδονα μοναδικές.

«Ένα γρύλο να ακούσω» εκλιπαρώ στην σιγαλιά. Και ήταν τόσο όμορφα

τα γλυκά της φιλιά. Πετάρισε ένα κλίκ, πιο δεξιά απ΄την μνήμη μου.

Κοντά στο ξημέρωμα, την πιο σκοτεινή αυγή. Μήπως οι δοξασίες μου

είναι θυσία στον θεό σου; Το ψυχρό είδωλο που βάφτισες σαν μωρό

σου. Το χρήμα.

"Αντάμωμα"

Θα ανταμώσουμε ξανά μαζί αδελφέ μου, σαν οι βόμβες

που πέφτουν από ψηλά με σκοτώσουνε. Στον πόλεμο αυτό

οι μικροί δεν χωράμε στον χάρτη τους. Νέο φτιάχνουν με αίμα

και δάκρυ.

Θα ανταμώσουμε κορίτσι μου, όταν επιστρέψω απ΄τα ξένα. Σαν πουλί

πέταξα μακριά, να αποφύγω την μιζέρια. Να φτιάξω απ΄την αρχή

την ζωή μου και να μας ενώσει ένα παιδί.

Θα ανταμώσουμε πατέρα, προτού νυχτώσει. Όταν βγώ απ΄την κρύα

φυλακή που με οδήγησαν οι πράξεις μου .Ο εθισμός στις ουσίες

έμοιαζε παράδεισος όπου κατέφευγα για να ξεφύγω. Μα τώρα

σκέφτομαι πώς όταν σφάλεις, οφείλεις να διορθώσεις.

Να αντικρίσω με θάρρος τον ουρανό, και να ανοίξω διάπλατα τα χέρια.

«Αγάπησε με» να φωνάξω. «Δώσε μου μια ευκαιρία».

"Οδός ονείρων"-Πρωτοδημοσιεύτηκε στο tetartopress.gr

Στέρεψαν τα βήματα σου, από ελπίδα. Στον δρόμο που επέλεξες να διαβείς, αντιλήφθηκες ότι είναι μακρύς και δύσβατος. Όταν έφυγες απ΄το πατρικό σου σπίτι, κάποιοι «φίλοι» σε έψεγαν. Δεν πίστευαν ότι η επιλογή σου, είναι απόφαση ζωής παρά ένα προϊόν νεανικής εξέγερσης. Η αλήθεια είναι ότι περιπλανιέσαι από πόλη σε πόλη, δίχως να διαφαίνεται στον ορίζοντα μια απτή απόδειξη δικαίωσης των επιθυμιών σου.

Όμως κάθε που λυγίζεις ένας ψίθυρος σου αποσπάει την προσοχή.«Αγωνίσου». Χαμογελάς πικρά. Γνωρίζεις από πού προέρχεται. Απ΄την «Οδό ονείρων». Από εκείνο τον εργαζόμενο

που διέγνωσε από νωρίς ότι η κατάκτηση του στόχου, δεν είναι η απατηλή λάμψη της ματαιοδοξίας. Αλλά ο ύπνος χωρίς τύψεις το βράδυ, για τις πράξεις της ημέρας που προηγήθηκε. Το πρωινό ξύπνημα, που όταν πίνεις τον καφέ σφίγγεις την γροθιά και αποτολμάς τρείς λέξεις.

«Δεν θα λυγίσω!»

"23"

Είμαι στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσω,ότι απο σήμερα κυκλοφορεί η νέα μου συλλογή με διηγήματα.Τίτλος:"23".Οποιος ή όποια επιθυμεί μπορεί να το αγοράσει,απ΄τις εκδόσεις Ρώμη(Τσιμισκή 16 Θεσσαλονίκη) και εντός της εβδομάδας,απ΄το βιβλιοπωλείο Ιανός.