Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2016

Είναι κάτι παιδιά στην πλατεία... Παρουσίαση του βιβλίου του Νίκου Βαρδάκα, "Πλατεία Συντάγματος", Ρώμη, 2013, 14/11/13, χώρος τέχνης SourliBoom.

Τα λάθη είναι σαν τους αποτυχημένους έρωτες: τους νοσταλγείς, 
σε βασανίζει το ανεκπλήρωτό τους, αλλά δεν θα‘θελες ποτέ να τους ξαναζήσεις...
Ν. Νικολαΐδης  

Έξι διεστραμμένες ζητούν δολοφόνο! Σε μια χρονιά ορόσημο: 1976. Είναι η δεκαετία που οριοθετεί μια ολόκληρη γενιά -ειδικά προς τα μέσα της, εκεί όπου πνέει ο άνεμος της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας. Εκεί όπου η ψευδαίσθηση ενός καλύτερου μέλλοντος, γίνεται πεποίθηση για τα λαϊκά στρώματα και το ψωμί αρχίζει να μοιάζει με παντεσπάνι. Τότε γεννιέται ο συγγραφέας. Τότε γεννιέμαι κι εγώ. Και στα πρώτα παιδικά μας χρόνια, μας καθορίζει η κουλτούρα της βιντεοταινίας, του μετασεισμικού σχολείου-παραπήγματος, της γειτονιάς και της αλάνας.

Είναι δύσκολο να ψάχνεις μέσα στις πόλεις για να βρεις «πρίγκηπες» και «βασίλισσες» μας λέει ο «κλέφτης», ένας από τους εννέα ήρωες της «Πλατείας Συντάγματος», ειδικά στην εποχή όπου οι άνθρωποι έγιναν εκείνα τα επικίνδυνα όντα που η ανάσα τους μυρίζει κακία και το βλέμμα τους σκοτώνει τον έρωτα... Στην εποχή όπου οι άνθρωποι μετανιώνουν καθημερινά για όσα δεν κάνουν και μετατρέπονται κυριολεκτικά σε αυτόχειρες: Αντί να ποδοπατήσουν τον δειλό, επαναπαυμένο εαυτό τους, τον ψηφοφόρο, τον οπαδό, τον οδηγό στο δρόμο, τον σύζυγο, ποδοπατούν την ύπαρξή τους και γίνονται υποχρεωτικά «απεργοί πείνας», όχι γιατί το θέλουν, αλλά γιατί πεινάνε...

Άλλοτε καταφεύγουν στα σύγχρονα ναρκωτικά, που δεν σκοτώνουν, αλλά ευνουχίζουν... ή απευθύνονται στην Κοινωνική Πρόνοια, για να συντηρήσουν το ταλαιπωρημένο τους σαρκίο! Μα δεν ξέρουν ότι στη χώρα αυτή ιδιωτικοποιήθηκε κι αυτή η υπηρεσία και έγινε Θεία Πρόνοια;διερωτάται σαρκαστικά ο συγγραφέας.

Από μηχανής θεός δεν πρόκειται να βρεθεί. Χρειάζεται Κίνημα γενικά![...] Τώρα πλέον πρέπει οι ίδιοι να σώσουμε τους εαυτούς μας, μας λέει δια του πολύπειρου  «παππού». Οι μόνοι «από μηχανής θεοί» είναι τα ΜΑΤ. Εμφανίζονται παντού και πάντα στην κατάλληλη στιγμή! Είναι χαρακτηριστική η σκηνοθετική οδηγία του συγγραφέα: Φεύγει πετώντας και πιάνοντας ξανά το γκλομπ του..., κι εμείς φανταζόμαστε έναν μπάτσο -εν πλήρη εξαρτήσει- να αιωρείται επί σκηνής!

Ωστόσο, η φράση κλειδί ανήκει στον «αυτόχειρα»:

Σιγά σιγά, κι όσο περνάνε οι μέρες αντιλαμβάνομαι ότι τη διαφορετικότητα ως άτομα μπορούμε να την πραγματοποιήσουμε και χωρίς την ιδεολογία που μας πασάρουνε οι επαγγελματίες διασώστες. Αυτοί, άλλωστε, είναι δούναι και λαβείν πλέον.

Αναρχικός λοιπόν; Αντεξουσιαστής; Εξεγερμένη φωνή του περιθωρίου;
Ένα είναι σίγουρο: Όχι αναχωρητής! Καθόλου διπλωμάτης.
Ο συγγραφέας είναι εδώ και παίρνει θέση, χωρίς να είναι απαραίτητα αισιόδοξος.

Αν και τα πάντα είναι γραμμένα από τη μοίρα (λένε κάποιοι)διαβάζουμε ως κατακλείδα στο βιογραφικό του. Όμως, μας απευθύνει το μήνυμα: να περνάτε που και που απ’ την πλατεία, όχι μόνον για να μου κάνετε παρέα, αλλά και για να διαμαρτύρεστε.
Κι ας επιλέγει, από γεννησιμιού, ως soundtrack αυτής της μαζικής ιεροτελεστίας, αυτής της σπάνιας συνεύρεσης, που στιγμιαία μετασχηματίζεται σε ολότητα, το Sad wings of destiny των Judas Priest.

Ντέμης Κωνσταντινίδης